Historia Banków Czasu

Pomysł stworzenia Banku Czasu narodził się w latach 80. XX wieku w Stanach Zjednoczonych. Twórcą systemu współpracy, opartego na bezgotówkowej wymienia usług był Edgar Cahn – prawnik, absolwent prestiżowej uczelni Yale. Przez lata jego kariera rozwijała się niezwykle pomyślnie, był on m.in. doradcą prokuratora generalnego, Roberta Kennedy’ego, przygotowywał też pierwszą w Stanach Zjednoczonych kampanię walki z głodem i niedożywieniem.

Kiedy w 1980 r. poważnie zachorował w wyniku rozległego zawału serca, był już znanym autorem wielu publikacji na temat polityki społecznej. Niestety z powodu choroby nie mógł dalej intensywnie pracować i czuł się społecznie bezużyteczny. Wtedy to zauważył jak wiele jest wokół niego osób w podobnej sytuacji. Cahn zaczął szukać rozwiązania, które pozwoliłoby osobom, posiadającym z rożnych powodów ograniczoną aktywność społeczną, powrócić do pełnego uczestnictwa w życiu społeczności. Odpowiedzią były czasodolary (ang. timedollars). Cahn wpadł na pomysł systemu, w którym ludzie mogliby wzajemnie wymieniać się umiejętnościami, płacąc za nie swoim czasem, a nie pieniędzmi. Nowa waluta sprawiedliwie wyceniała każde działanie – jeden „czasodolar” wart był jednej godziny pracy na rzecz drugiej osoby. Po latach pracy nad nową koncepcją Cahn założył w 1995 r. „Time Dollar Institute” – organizacje odpowiedzialną za promowanie idei czasodolarów oraz za wspieranie i za zakładanie kolejnych Banków Czasu. W 1998 powstał pierwszy angielski Bank Czasu, zwany „Fair Shares”. Obecnie Banki Czasu działają w wielu krajach, m.in. w Słowacji, Hiszpanii, Chinach, Francji, Nowej Zelandii, Portugalii, Izraelu, Brazylii, Włoszech, Japonii, a także w Polsce. W sumie w ponad 20 krajach, na 6 kontynentach.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Możesz użyć następujących tagów oraz atrybutów HTML-a: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>